Δώρα ή Παρουσία αυτά τα Χριστούγεννα;

Η Αληθινή προσφορά είναι η αποδοχή της Εξιλέωσης

Ερώτηση: Φέτος δεν έχω πολλά χρήματα και σκέφτομαι να πω στην οικογένειά μου ότι δεν θα αγοράσω Χριστουγεννιάτικα δώρα. Αυτή η σκέψη με κάνει να νιώθω ενοχές, έλλειψη και περιορισμό. Λες ότι εμείς είμαστε το νόημα της ζωής σαν Πνεύμα και ότι ο κόσμος των μορφών, των ατόμων, των τόπων και των πραγμάτων δεν έχει κανένα νόημα. Γιατί να κάνουμε Χριστουγεννιάτικα δώρα, αν δεν έχουν κανένα νόημα;

David Hoffmeister: Γεια σου αγαπημένε μου,

Σε ευχαριστώ που μου έγραψες και που ερευνάς σε βάθος το ερώτημα «Ποιο είναι το νόημα;» σε σχέση με τα χριστουγεννιάτικα δώρα. Το εγώ και το Άγιο Πνεύμα έχουν πολύ διαφορετικές απόψεις σχετικά με την έννοια των δώρων και της προσφοράς. Αυτή η περίοδος των Χριστουγέννων αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία για να ξεκαθαρίσουμε το νόημα που αποδίδουμε στα δώρα.

Ο Χριστός είναι μια τέλεια ιδέα στο Νου του Θεού. Ο Θεός δημιουργεί τον Χριστό και δίνει στον Χριστό τα πάντα μέσα στη δημιουργία. Ο Θεός δίνει αιώνια και αυτό σημαίνει ότι «ο Θεός δημιουργεί και επεκτείνεται στο Πνεύμα». Η Ταυτότητα του Χριστού στο Θεό έχει το απόλυτο νόημα, ενώ οι προβολές του χωροχρονικού κόσμου που δημιούργησε το εγώ δεν έχουν κανένα νόημα. Η αιωνιότητα έχει νόημα, ενώ το προσωρινό δεν διαρκεί και, ως εκ τούτου, στερείται κάθε νοήματος, πραγματικότητας ή ύπαρξης. Τα μαθήματα 128 και 133 του Βιβλίου Ασκήσεων των Μαθημάτων Θαυμάτων έχουν χρήσιμες οδηγίες για να εισέλθουμε σε αυτή την συνειδητοποίηση. Ο κόσμος δεν προσφέρει τίποτα αξιόλογο, επειδή τίποτα από τον κόσμο δεν θα διαρκέσει για πάντα, και η αιωνιότητα έχει όλη την αξία και το νόημα.

Το σύμπαν ήταν η προσπάθεια του εγώ να δημιουργήσει μια υποκατάστατη «πραγματικότητα», που φτιάχτηκε για να αντικαταστήσει την Αιωνιότητα. Ο κόσμος δημιουργήθηκε για να αρνηθεί τον Θεϊκό Νου, όμως το λάθος δεν μπορεί να σκιάσει την πνευματική Αλήθεια του Χριστού. Ο Χριστός ζει για πάντα στον Νου του Θεού και το λάθος δεν έχει καμία απήχηση στο νου που έχει συγχωρήσει τον κόσμο του λάθους. Δεν υπάρχει Νους στην ύλη, διότι στο αιώνιο παρόν δεν υπάρχει ύλη. Η αληθινή προσφορά είναι η Δημιουργία. Όσον αφορά αυτόν τον κόσμο, το μόνο δώρο που αξίζει την προσοχή μας είναι η αποδοχή της Εξιλέωσης, η διόρθωση του λάθους.

 Στα Μαθήματα Θαυμάτων, ο Χριστός λέει: «Κοίτα όλα τα μπιχλιμπίδια που έφτιαξες για να κρεμάς πάνω στο σώμα, ή για να το καλύπτεις ή για να τα χρησιμοποιεί. Κοίτα όλα τα άχρηστα πράγματα που φτιάχτηκαν για να βλέπουν τα μάτια του. Σκέψου τις πολλές προσφορές που έγιναν για την ευχαρίστησή του, και θυμήσου ότι όλα αυτά φτιάχτηκαν για να κάνουν να φαίνεται ωραίο αυτό που μισείς.» (Κ-20.II.1:1-3)

«Τα δώρα δεν φτιάχνονται από σώματα, εάν είναι αληθινά να δοθούν και να ληφθούν. Γιατί τα σώματα δεν μπορούν ούτε να προσφέρουν ούτε να δεχτούν∙  να δώσουν ή να πάρουν. Μόνο ο νους μπορεί να δώσει αξία, και μόνο ο νους αποφασίζει τι θα λάμβανε και θα έδινε. Και κάθε δώρο που προσφέρει εξαρτάται από το τι θέλει. Θα στολίσει το επιλεγμένο του σπίτι εξαιρετικά προσεκτικά, καθιστώντας το έτοιμο να λάβει τα δώρα που θέλει προσφέροντάς τα σ’ όσους έρχονται στο επιλεγμένο του σπίτι, ή σ’ εκείνους που θα έλξει σ’ αυτό. Και εκεί αυτοί θ’ ανταλλάξουν τα δώρα τους, προσφέροντας και λαμβάνοντας αυτό που οι νόες τους κρίνουν ότι τους αξίζει». (Κ-20.ΙΙ.2)

Κατόπιν στο εγχειρίδιο των διδασκάλων των Μαθημάτων Θαυμάτων παρέχεται μια περαιτέρω διευκρίνιση σχετικά με την πραγματική έννοια της προσφοράς: 

«Ο όρος γενναιοδωρία έχει ειδικό νόημα για τον δάσκαλο του Θεού. Δεν έχει το σύνηθες νόημα της λέξης∙ για την ακρίβεια, έχει ένα νόημα που πρέπει κάποιος να το μάθει και να το μάθει πολύ προσεκτικά. Όπως όλα τα άλλα χαρακτηριστικά των δασκάλων του Θεού, και αυτό στηρίζεται τελικά στην εμπιστοσύνη, γιατί χωρίς εμπιστοσύνη κανείς δεν μπορεί να είναι γενναιόδωρος με την αληθινή έννοια. Για τον κόσμο, γενναιοδωρία σημαίνει «να δίνεις κάτι δωρεάν» με την έννοια του «να το αφήνεις». Για τους δασκάλους του Θεού, σημαίνει να δίνεις προκειμένου να το κρατήσεις. Αυτό έχει τονιστεί σ’ όλο το κείμενο και στο βιβλίο ασκήσεων μαθητών, όμως ίσως είναι πιο ξένο προς το σκεπτικό του κόσμου από πολλές άλλες ιδέες της διδακτέας μας ύλης. Η μεγάλη παραδοξότητά της (έννοιας αυτής) έγκειται απλά στο προφανές της αντιστροφής του σκεπτικού του κόσμου. Με τον πιο ξεκάθαρο δυνατό τρόπο, και στο απλούστατο των επιπέδων, η λέξη σημαίνει ακριβώς το αντίθετο για τους δασκάλους του Θεού και για τον κόσμο.» 

«Ο δάσκαλος του Θεού είναι γενναιόδωρος από ενδιαφέρον για τον Εαυτό. Αυτό όμως δεν αναφέρεται στον εαυτό για τον οποίο ο κόσμος μιλά. Ο δάσκαλος του Θεού δεν θέλει τίποτα που δεν μπορεί να το δώσει σε άλλον, επειδή συνειδητοποιεί ότι αυτό θα ήταν άνευ αξίας για τον ίδιο εξ ορισμού. Για τί θα το ήθελε; Μόνο να χάσει θα μπορούσε εξαιτίας του. Δεν θα μπορούσε να κερδίσει. Επομένως δεν αναζητά αυτό που θα μπορούσε να κρατήσει, γιατί αυτό είναι εγγύηση απώλειας. Δεν θέλει να υποφέρει. Γιατί να διασφαλίσει πόνο για τον εαυτό του; Όμως, πράγματι θέλει να κρατήσει για τον εαυτό του όλα τα πράγματα που είναι του Θεού, και επομένως είναι για τον Υιό Του. Αυτά είναι τα πράγματα που του ανήκουν. Αυτά μπορεί να τα δώσει ελεύθερα σε άλλους με αληθινή γενναιοδωρία, προστατεύοντάς τα (έτσι) παντοτινά για τον εαυτό του.» (Εγχ. Δασκ.- 4.VII.1-2)

Καθώς αυξάνεται η εμπιστοσύνη στην καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, γίνεται φανερό ότι τα μόνα δώρα που αξίζει να μοιραζόμαστε είναι οι Μακαρισμοί του Χριστού, οι οποίοι διαρκούν για πάντα. Η ίδια η Ύπαρξή μας είναι το Δώρο· η ειρήνη, η αγάπη και η χαρά που ακτινοβολεί ο Χριστός θα διαρκούν πάντα και για πάντα. Τα μπιχλιμπίδια του κόσμου δεν είναι «για να δίνονται», όμως χαίρομαι που ο προσωρινός κόσμος έχει «συγχωρεθεί». Η ανυπαρξία του εγώ έχει αποκαλυφθεί, και η αξία και το νόημα παραμένουν για πάντα ως Χριστός.

Μόνο το εγώ φαίνεται να βιώνει ενοχή. Να χαίρεσαι, γιατί εσύ δεν είσαι το εγώ. Το εγώ συνέδεσε τα «δώρα» με τα υλικά αγαθά, τα χρήματα και τις συμπεριφορές. Το Πνεύμα γνωρίζει ότι τα δώρα είναι οι σκέψεις του Θεού. Τα «δώρα» του εγώ δεν ικανοποιούν ποτέ πλήρως την επιθυμία να δίνεις και να λαμβάνεις, όμως τα θαύματα γεμίζουν την «αποθήκη» ενός ανοιχτού και πρόθυμου νου, έτοιμου να γίνουν θαύματα μέσω αυτού. Δώσε το θαύμα ως προσφορά της παρούσας στιγμής. Όλοι ευλογούνται στην αγία στιγμή κατά την οποία ο Χριστός γεννιέται στην συνείδηση. Νιώσε πόσο υπέροχο είναι να είσαι τα πάντα και να επεκτείνεις τα πάντα χωρίς κανενός είδους όρια. Το Πνεύμα δεν περιμένει τίποτα και προσφέρει τα πάντα απλά με το να Είναι. Αυτό είναι το να δίνεις όπως δίνει ο Θεός. Στο Θεό δεν υπάρχει στέρηση ή έλλειψη. Όταν αποκαλύπτεται η ανυπαρξία του εγώ, η ενοχή αποκαλύπτεται ως αδύνατη. Κανένα μπιχλιμπίδι δεν μπορεί να προσφέρει το δώρο που φέρνει η συγχώρεση.

Καλά Χριστούγεννα αγαπημένε του Θεού, η παρούσα στιγμή είναι δική μας για να προσφέρουμε.

Σε αγαπώ για πάντα και πάντα και πάντα!
Με Ειρήνη και με το Θέλημα του Θεού,

David Hoffmeister