Ο φόβος να κοιτάξεις εσωτερικά

Το παρακάτω είναι καταγραφή ενός διαλόγου μεταξύ του David Hoffmeister και ορισμένων συμμετεχόντων σε μια μικρή συγκέντρωση. Γίνεται αναφορά στην ενότητα 4 «Ο φόβος να κοιτάξεις εσωτερικά» του Κεφαλαίου 21, «Λογική και Αντίληψη».

David Hoffmeister: Εμφανίζεται ένα κοινό μοτίβο, είτε με τη μορφή κόπωσης, είτε λήθαργου, είτε αντίστασης στη μελέτη των Μαθημάτων ή να παρευρεθούμε στις συναντήσεις… η αντίσταση δεν είναι παρά μια έκφραση φόβου και γι αυτό η ενότητα «Ο φόβος να κοιτάξουμε εσωτερικά» μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη. Αυτό είναι που πρέπει πραγματικά να εξετάσουμε.

«Τι θα γινόταν αν κοίταγες μέσα σου και δεν έβλεπες καμία αμαρτία; Αυτή η «τρομακτική» ερώτηση είναι μια ερώτηση που το εγώ ποτέ δεν κάνει. Και εσύ που τώρα την κάνεις, απειλείς όλο το αμυντικό σύστημα του εγώ πάρα πολύ σοβαρά για να νοιαστεί να προσποιηθεί ότι είναι φίλος σου». Κ-21.IV.3.1-3

Αυτές οι λίγες φράσεις μας δίνουν πραγματικά μια εικόνα ότι ο νους αρχίζει να αναρωτιέται: «Κι αν είμαι αθώος; Κι αν είμαι χωρίς αμαρτία και χωρίς ενοχή;». Το εγώ τρομοκρατείται και μόνο με αυτή την αμφισβήτηση. Θέλει να επιστρέψει στο να αναρωτιέται για τα ασήμαντα πράγματα του κόσμου: «Κι αν μπορούσα να το κάνω αυτό καλύτερα; Κι αν μπορούσα να κάνω αυτό ή εκείνο; Μπορώ να βρω μια καλύτερη ψευδαίσθηση;». Αυτός είναι ο τύπος της αμφισβήτησης που μπορεί να αντέξει το εγώ.

«Η απελευθέρωσή σου είναι ακόμα μερική∙ ακόμα περιορισμένη και ανολοκλήρωτη, όμως έχει γεννηθεί μέσα σου. Μη όντας εντελώς τρελός, ήσουν πρόθυμος να κοιτάξεις μεγάλο μέρος της παράνοιάς σου και να αναγνωρίσεις την τρέλα της. Η πίστη σου κινείται προς τα μέσα, περνώντας από την παράνοια και (προχωρώντας) προς την λογική. Κι αυτό που η λογική σου λέει τώρα, το εγώ δεν θα το άκουγε. Ο σκοπός του Αγίου Πνεύματος έγινε δεκτός από το μέρος του νου σου που το εγώ δεν γνωρίζει καν. Ούτε εσύ επίσης γνώριζες. Και όμως αυτό το μέρος, με το οποίο τώρα ταυτοποιείσαι, δεν φοβάται να κοιτάξει τον εαυτό του. Αυτό δεν γνωρίζει καμία αμαρτία. Πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι πρόθυμο να δει τον σκοπό του Αγίου Πνεύματος ως δικό του;» Κ-21.IV.4

Αυτές οι παράγραφοι μου θυμίζουν ένα απόσπασμα που διάβαζα τις προάλλες για το διάγραμμα μιας σπείρας. Το απόσπασμα έλεγε «Δεν έχεις πάει ακόμα αρκετά πίσω.» Είναι ένα αρκετά μεγάλο βήμα να αρχίσεις να αμφισβητείς τα πάντα, αλλά ο πόνος και η αντίσταση προέρχονται από το ότι «δεν έχεις πάει ακόμα αρκετά πίσω». Η μόνη απελευθέρωση, που θα είναι πραγματική αποδέσμευση θα γίνει όταν θα φτάσεις στην αρχή. Καθώς αμφισβητείς τα πράγματα, κατεβαίνεις και κατεβαίνεις ακόμα πιο κάτω. Η αντίσταση θα εμφανίζεται ξανά και ξανά, επειδή ο νους εξακολουθεί να πιστεύει στο εγώ. Εξακολουθεί να επενδύει στο εγώ και εξακολουθεί να πιστεύει ότι εφόσον δεν έχει πάει στην αρχή του συστήματος σκέψης του εγώ – καθώς κατεβαίνει, κατεβαίνει, κατεβαίνει – τον περιμένει ο θάνατος. Νομίζει ότι ο Θεός θα το τυφλώσει ή ότι θα υπάρχει κάποια τιμωρία. Εκεί ακριβώς έρχεται η αντίσταση. Είναι ο φόβος να λοιτάξει αυτό που βρίσκεται κάτω από το φόβο.

1oς συμμετέχων: Αυτή η σκέψη μου έρχεται και μου φαίνεται ότι είναι κάτι που μπορώ να προσδιορίσω ως φόβο. Και σχετίζεται με αυτό που συζητήσαμε χθες, που έλεγες «Ένιωσα πόνο στο παρελθόν, οπότε μπορώ να είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί και στο μέλλον». Μάλλον κάνω αυτή την συσχέτιση στο νου μου όταν λέω «Ξέρω πώς ήταν αυτός ο πόνος» και αν ήταν αφόρητος τότε, αν κοιτάξω τον πόνο του πραγματικού μου φόβου για το Θεό, θα με καταστρέψει. Αισθάνομαι ότι αυτό βρίσκεται εκεί κάτω, και ότι από εκεί φαίνεται να προέρχεται η αντίσταση. Ακόμα και όταν μιλάμε γι αυτό, υπάρχει μια ερώτηση που  μου έρχεται στο μυαλό, η οποία είναι: «Πώς να το προσεγγίσω αυτό; Πώς μπορώ να πλησιάσω αυτόν το φόβο στο νου, το φόβο του Θεού;» Φαίνεται τόσο δυσδιάκριτος τις περισσότερες φορές. Έτσι, για μένα αυτό μου φαίνεται σαν…. όπως όταν λες κάτι που είναι συναισθηματικά ωραίο… Ακούγεται υπέροχο… Αυτό ακριβώς είναι το συναίσθημα που νιώθω όταν το διαβάζω. 

David: Λοιπόν, ας δούμε το θέμα του φόβου. Από την αρχή στις ομάδες των Μαθημάτων Θαυμάτων όταν έκανα τις περιοδίες μου, όταν άρχιζα να μιλάω για τα συναισθήματα και τα συναφή, δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο έντονες ήταν μερικές φορές οι αντιδράσεις, όταν έλεγα ότι ο φόβος δεν είναι πραγματικό συναίσθημα. Μου έλεγαν: «Τι εννοείς;!»

1ος Συμμετέχων: Μου αρέσει αυτό, δεν έχω αντίρρηση. Θα ήθελα να το βιώσω…

David: Αλλά δεν το πιστεύεις.

1ος Συμμετέχων: Σίγουρα δεν το πιστεύω.

David: Αυτό είναι το θέμα. Λες ότι υπάρχει αυτή η συσχέτιση, σαν να λες: «Πω πω, αυτό ήταν πραγματικά δυσάρεστο και το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι να γίνει χειρότερο ή να είναι απλώς μια μικρή γεύση του πόνου που θα νιώσω στο μέλλον». Μπορείς να διακρίνεις την επένδυση και την πίστη στην πραγματικότητα αυτού του συναισθήματος.

1ος Συμμετέχων: Λοιπόν, αυτή η πίστη προφανώς πρέπει να τεθεί υπό αμφισβήτηση. Δεν ξέρω πώς να φτάσω στο βάθος αυτής της πίστης για να την αμφισβητήσω πραγματικά.

David: Καθώς μπαίνουμε σε αυτή τη συζήτηση, θα έλεγα ότι μία ενότητα που πραγματικά ασχολείται με αυτό στα Μαθήματα Θαυμάτων συγκεκριμένα είναι τα «Εμπόδια για την Ειρήνη». Εκεί μιλάει για την έλξη προς τον πόνο και την έλξη προς την ενοχή και τον φόβο. Μιλάει για αυτό πραγματικά στο πλαίσιο της ερμηνείας που κάνει ο νους. Με άλλα λόγια, ο πόνος είναι απλώς ένας μάρτυρας, όπως συζητήσαμε πρόσφατα, και το εγώ τον ερμηνεύει ως απόδειξη της αμαρτίας. Γι αυτό πονάει τόσο πολύ. Επειδή το εγώ βρίσκεται εκεί και λέει: «Α! Η αμαρτία πρέπει να είναι αληθινή». Το εγώ χρησιμοποιεί τον πόνο ως δικαιολογία ή ερμηνεία ότι η αμαρτία είναι αληθινή. Αλλά είναι μια λανθασμένη αντίληψη. Ο πόνος είναι μόνο μια λανθασμένη αντίληψη. Ο πόνος δεν αποδεικνύει τίποτα, εκτός αν εσύ το θέλεις.

2ος Συμμετέχων: O πόνος δεν αποδεικνύει τίποτα… Εσύ αποφασίζεις τι σημαίνει, και μάλιστα εσύ αποφασίζεις να αποδώσεις τη λέξη «πόνος» σε κάτι, να του δώσεις αυτή την ερμηνεία. Φαίνεται ότι όταν ο νους αποδώσει σε κάτι τον ορισμό του πόνου, τότε η υπόθεση έχει κλείσει.

1ος Συμμετέχων: Άρα αυτό που προσπαθώ να αποδείξω είναι ότι είμαι αμαρτωλός.

David: Μέσα από το πρίσμα του εγώ, ναι, έτσι είναι. Και αν εξετάσουμε αυτό το σημείο λίγο πιο προσεκτικά, πάλι έχουμε να κάνουμε με το ζήτημα της ευχαρίστησης και του πόνου. Το εγώ κάποιους πόνους τους αποκαλεί ευχαρίστηση. Κυριολεκτικά ορίζει κάποιους πόνους ως ευχαρίστηση. Φαντάζου ότι έχεις κάποια πληγή και την αποκόπτεις πιστεύοντας ότι έχεις πλέον κάτι διαφορετικό. Ο πόνος και η ευχαρίστηση είναι απλώς διαφορετικές ονομασίες για το ίδιο πράγμα.

2ος Συμμετέχων: Όλα αυτά έρχονται να αποδείξουν ότι αυτό που είμαι είναι η μικρότητα∙ αυτό το μικρό σώμα.

David: Ένα άλλο θέμα είναι ότι το σώμα απλώς ακολουθεί διαταγές. Προφανώς, ο νους έχει αποδώσει αυτή τη σημασία ή αυτό το συναίσθημα στον πόνο. Λέει: «Θα νιώσεις αυτό». Αλλά αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι: ποιος είναι ο σκοπός; Όσον αφορά την προσπάθεια να αντιμετωπίσεις τον ίδιο τον πόνο, όσο είσαι ευθυγραμμισμένος με το σκοπό του εγώ, θα αισθάνεσαι αυτά τα μη πραγματικά συναισθήματα, ένα από τα οποία είναι ο πόνος. Βλέπεις πόσο κρίσιμο είναι να αρχίζεις να αποκαλύπτεις τους σκοπούς του εγώ; Υπερηφάνεια, ευχαρίστηση και επίθεση. Ο μόνος τρόπος να ξεφύγεις από τον πόνο και να δεις ότι η εμπειρία είναι μη-πραγματική, να δεις ότι δεν έχει καμία πραγματικότητα, είναι  να εξετάσεις  τον σκοπό του εγώ και να δεις ξεκάθαρα ότι δεν θέλεις να μοιράζεσαι κανένα σκοπό μαζί του. Όσο μοιράζεσαι έναν σκοπό με το εγώ, είσαι ευθυγραμμισμένος με το εγώ και θα φαίνεται ότι βιώνεις πόνο, φόβο, ενοχή, κατάθλιψη και κάθε είδους αναστάτωση. Δεν έχει νόημα να λες «Πάρε αυτόν τον πόνο μακριά από μένα» όταν τον έχεις επιλέξει. Πρέπει να εξετάσεις τις συνθήκες και τους σκοπούς του εγώ και στην συνέχεια να μην μοιράζεσαι αυτούς τους σκοπούς. Αυτή είναι η διαφυγή. Ρώτησες πώς να ξεφύγεις από το φόβο. Και αυτό γίνεται με το να μην μοιράζεσαι κανένα σκοπό που το εγώ έχει για οτιδήποτε.

1ος Συμμετέχων: Αυτό μου φαίνεται τρομακτικό. Ακόμα και καθώς το λες σκέφτομαι «Εντάξει, θα εγκαταλείψω την επιθετικότητα, θα εγκαταλείψω τον πόνο, αλλά την ευχαρίστηση, θα την εγκαταλείψω τελευταία».

David: Ίσως να φαίνεται ότι θα πάει έτσι. Αλλά σου εγγυώμαι ότι θα την εγκαταλείψεις με χαρά. Η χαρά που βιώνεις όταν ταυτίζεσαι με τον σκοπό να λάμπεις το φως σου και να το επεκτείνεις, θα φαίνεται να γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Ίσως φαίνεται έτσι [να εγκαταλείψεις  την ευχαρίστηση τελευταία] αλλά θα ωχριά σε σύγκριση με τη χαρά που θα νιώσεις.

1ος Συμμετέχων: Αυτό μου ακούγεται εντάξει. Αλλά να πω «Παρέδωσε το πρώτο» δεν θέλω.

2ος Συμμετέχων: Απλώς να επιθυμείς την εμπειρία που θα το έκανε να ωχριά.

1ος Συμμετέχων: Εντάξει. [γέλια]

David: [γελώνας] Αυτό ακούγεται εφικτό!

«Η πίστη σου κινείται προς τα μέσα, περνώντας από την παράνοια και (προχωρώντας) προς την λογική. Και αυτό που η λογική σου σού λέει τώρα, το εγώ δεν θα το άκουγε. Ο σκοπός του Αγίου Πνεύματος έγινε δεκτός από το μέρος του νου σου που το εγώ δεν γνωρίζει καν. Ούτε εσύ επίσης γνώριζες. Και όμως αυτό το μέρος, με το οποίο τώρα ταυτοποιείσαι, δεν φοβάται να κοιτάξει τον εαυτό του. Αυτό δεν γνωρίζει καμία αμαρτία. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι πρόθυμο να δει τον σκοπό του Αγίου Πνεύματος ως δικό του;» Κ-21.IV.4.3-9

Το θέμα είναι ότι όσο κάποιος ταυτίζεται με το εγώ, θα φοβάται να κοιτάξει τον εαυτό του. Έχει την πίστη ότι υπάρχει τόσο πολύ σκοτάδι, τόση βρωμιά και τόση ακαθαρσία στο νου του, που δεν μπορεί να το κοιτάξει.

1ος Συμμετέχων: Ο σκοπός αυτών των συναντήσεων είναι να κοιτάξουμε μέσα μας. Δεν μπορεί αυτός να είναι ο σκοπός του εγώ. Το εγώ δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένο με αυτό.

David: Ο σκοπός αυτών των συναντήσεων είναι να παρατηρούμε. Δεν έχει να κάνει μόνο με το φως, την αγάπη και την χαρά. Έχουμε κάνει συγκεντρώσεις όπου εμβαθύναμε σε θέματα και στο τέλος δεν υπήρχε η εμπειρία της απελευθέρωσης και της χαράς. Συνεπώς, συνεχίζεις να εκφράζεις ερωτήσεις. Αυτό είναι που πρέπει να κάνεις. Δεν υπάρχει κάποια τιμωρία ή μαστίγωμα αν δεν το καταλάβεις, απλώς συνεχίζεις να εκφράζεις ερωτήσεις.

O Ιησούς αναφέρει από νωρίς στα Μαθήματα ότι στην αρχή θα φαίνεται ότι χρειάζεται πολύ συνειδητή προσπάθεια για να ευθυγραμμιστούμε μαζί του. Φαίνεται να απαιτείται ένα θαύμα∙ διότι αρχικά  χρειάζεται πολύ συνειδητή προσπάθεια.

1ος Συμμετέχων: Και ακόμη και τότε είναι αμφισβητήσιμο.

2ος Συμμετέχων:……όσο για  την ικανότητα σου. Σίγουρα αυτή η σκέψη έρχεται συχνά: «Μπορώ να το κάνω αυτό;».

David: Δεν είναι λογικό ότι αν έχετε κάποια ώθηση, μετά ο νους εκπαιδεύεται και τα κάνει όλα αβίαστα.

1ος Συμμετέχων: Απόλυτα, αυτό είναι λογικό για μένα. Η προσπάθεια δεν φαίνεται να είναι σύμφωνη με το Άγιο Πνεύμα.  Αυτές οι δύο λέξεις απλά δεν πάνε μαζί.

David: Καθώς θα ξεκαθαρίζεις μέσα σου, θα κρατάς το νου σου προστατευμένο. Θα βλέπεις  παλιές ψευδαισθήσεις και δεν θα τσιμπάς το δόλωμα. Θα απαρνηθείς τη χαρά σου και θα την επεκτείνεις επειδή αυτό σημαίνει να ξεκαθαρίσεις μέσα σου.

«Τι θα γινόταν αν κοίταγες μέσα σου και δεν έβλεπες καμία αμαρτία; Αυτή η «τρομακτική» ερώτηση είναι μια ερώτηση που το εγώ ποτέ δεν κάνει. Και εσύ που τώρα την κάνεις, απειλείς όλο το αμυντικό σύστημα του εγώ πάρα πολύ σοβαρά για να νοιαστεί να προσποιηθεί ότι είναι φίλος σου». Κ-21.IV.3.1-3

Αυτές οι λίγες φράσεις μας δίνουν πραγματικά μια εικόνα ότι ο νους αρχίζει να αναρωτιέται: «Κι αν είμαι αθώος; Κι αν είμαι χωρίς αμαρτία και χωρίς ενοχή;». Το εγώ τρομοκρατείται και μόνο με αυτή την αμφισβήτηση. Θέλει να επιστρέψει στο να αναρωτιέται για τα ασήμαντα πράγματα του κόσμου: «Κι αν μπορούσα να το κάνω αυτό καλύτερα; Κι αν μπορούσα να κάνω αυτό ή εκείνο; Μπορώ να βρω μια καλύτερη ψευδαίσθηση;». Αυτός είναι ο τύπος της αμφισβήτησης που μπορεί να αντέξει το εγώ.

«Η απελευθέρωση σου είναι ακόμα μερική∙ ακόμα περιορισμένη και ανολοκλήρωτη, όμως έχει γεννηθεί μέσα σου. Μη όντας εντελώς τρελός, ήσουν πρόθυμος να κοιτάξεις μεγάλο μέρος της παράνοιας σου και να αναγνωρίσεις την τρέλα της. Η πίστη σου κινείται προς τα μέσα, περνώντας από την παράνοια και (προχωρώντας) προς την λογική. Κι αυτό που η λογική σου λέει τώρα, το εγώ δεν θα το άκουγε. Ο σκοπός του Αγίου Πνεύματος έγινε δεκτός από το μέρος του νου σου που το εγώ δεν γνωρίζει καν. Ούτε εσύ επίσης γνώριζες. Και όμως αυτό το μέρος, με το οποίο τώρα ταυτοποιείσαι, δεν φοβάται να κοιτάξει τον εαυτό του. Αυτό δεν γνωρίζει καμία αμαρτία. Πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι πρόθυμο να δει τον σκοπό του Αγίου Πνεύματος ως δικό του;» Κ-21.IV.4

Αυτές οι παράγραφοι μου θυμίζουν ένα απόσπασμα που διάβαζα τις προάλλες για το διάγραμμα μιας σπείρας. Το απόσπασμα έλεγε «Δεν έχεις πάει ακόμα αρκετά πίσω.» Είναι ένα αρκετά μεγάλο βήμα να αρχίσεις να αμφισβητείς τα πάντα, αλλά ο πόνος και η αντίσταση προέρχονται από το ότι «δεν έχεις πάει ακόμα αρκετά πίσω». Η μόνη απελευθέρωση, που θα είναι πραγματική αποδέσμευση θα είναι όταν θα φτάσεις στην αρχή. Καθώς αμφισβητείς τα πράγματα, κατεβαίνεις, κατεβαίνεις και κατεβαίνεις ακόμα πιο κάτω. Η αντίσταση θα εμφανίζεται ξανά και ξανά επειδή ο νους εξακολουθεί να πιστεύει στο εγώ. Εξακολουθεί να επενδύει στο εγώ και εξακολουθεί να πιστεύει ότι εφόσον δεν έχει πάει στην αρχή του συστήματος σκέψης του εγώ – και καθώς κατεβαίνει, κατεβαίνει, κατεβαίνει – τον περιμένει ο θάνατος. Νομίζει ότι ο Θεός θα το τυφλώσει ή ότι θα υπάρχει κάποια τιμωρία. Εκεί ακριβώς έρχεται η αντίσταση. Είναι ο φόβος να λοιτάξει αυτό που βρίσκεται κάτω από το φόβο.

1oς συμμετέχων: Μου έρχεται αυτή η σκέψη και μου φαίνεται ότι είναι κάτι που μπορώ να προσδιορίσω ως φόβο. Και σχετίζεται με αυτό που συζητήσαμε χθες, που έλεγες «Ένιωσα πόνο στο παρελθόν, οπότε μπορώ να είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί και στο μέλλον». Θα πρέπει να υπάρχει αυτή η σύνδεση που κάνω στο νου μου όταν λέω «Ξέρω πώς ένιωσα αυτόν τον πόνο» και αν ήταν αφόρητος, τότε το να κοιτάξω τον πόνο του πραγματικού μου φόβου για το Θεό θα με καταστρέψει. Αισθάνομαι ότι αυτό βρίσκεται εκεί κάτω, και ότι από εκεί φαίνεται να προέρχεται η αντίσταση. Ακόμα και όταν μιλάμε γιαυτό, υπάρχει μια ερώτηση που  μου έρχεται στο μυαλό, η οποία είναι: «Πώς να το προσεγγίσω αυτό; Πώς μπορώ να πλησιάσω αυτόν το φόβο στο νου, το φόβο του Θεού;» Φαίνεται τόσο δυσδιάκριτος τις περισσότερες φορές. Έτσι, για μένα αυτό μοιάζει απλά όπως όταν λες κάτι που είναι συναισθηματικά ωραίο…Ακούγεται υπέροχο. Αυτ΄΄ο είναι ακόμα το συναίσθημα που έχω όταν το διαβάζω. 

David: Λοιπόν, ας δούμε το θέμα του φόβου. Από την αρχή των ομάδων των μαθημάτων και καθώς έκανα τις περιοδείες μου, όταν άρχιζα να μιλάω για τα συναισθήματα και τα συναφή, δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο έντονες ήταν μερικές φορές οι αντιδράσεις όταν έλεγα ότι ο φόβος δεν είναι πραγματικό συναίσθημα. Μου έλεγαν: «Τι εννοείς;!»

1ος Συμμετέχων: Μου αρέσει αυτό, δεν έχω αντίρρηση. Θα ήθελα να το βιώσω….

David: Αλλά δεν το πιστεύεις.

1ος Συμμετέχων:  Σίγουρα δεν το πιστεύω.

David: Αυτό είναι το θέμα. Λες ότι υπάρχει αυτή η συσχέτιση, σαν να λες: «Πω πω, αυτό ήταν πραγματικά δυσάρεστο και το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι να γίνει χειρότερο ή να είναι απλώς μια μικρή γεύση του πόνου που θα νιώσω στο μέλλον». Μπορείς να διακρίνεις την επένδυση ή την πεποίθηση στην πραγματικότητα αυτού του συναισθήματος.

1ος Συμμετέχων: Λοιπόν, αυτή η πεποίθηση προφανώς πρέπει να τεθεί υπό αμφισβήτηση. Δεν ξέρω πώς να φτάσω στο βάθος αυτής της πεποίθησης για να την αμφισβητήσω πραγματικά.

David: Καθώς μπαίνουμε σε αυτή τη συζήτηση, θα έλεγα ότι ένα τμήμα που πραγματικά ασχολείται με αυτό στο Μάθημα συγκεκριμένα είναι τα «Εμπόδια για την Ειρήνη». Εκεί μιλάει για την έλξη προς τον πόνο και την έλξη προς την ενοχή και τον φόβο. Μιλάει για αυτό πραγματικά στο πλαίσιο της ερμηνείας που κάνει ο νους. Με άλλα λόγια, ο πόνος είναι απλώς ένας μάρτυρας, όπως συζητήσαμε πρόσφατα, και το εγώ τον ερμηνεύει ως απόδειξη της αμαρτίας. Γι’ αυτό πονάει τόσο πολύ. Επειδή το εγώ βρίσκεται εκεί και λέει: «Α! Η αμαρτία πρέπει να είναι αληθινή». Το εγώ χρησιμοποιεί τον πόνο ως δικαιολογία ή ερμηνεία ότι η αμαρτία είναι αληθινή. Αλλά είναι μια λανθασμένη αντίληψη. Ο πόνος είναι μόνο μια λανθασμένη αντίληψη. Ο πόνος δεν αποδεικνύει τίποτα, εκτός αν εσύ το θέλεις.

1ος Συμμετέχων: Άρα, αυτή η πίστη πρέπει προφανώς να αμφισβητηθεί. Δεν ξέρω πώς να ξεπεράσω αυτή την πίστη για να την αμφισβητήσω.

David: Καθώς μπαίνουμε σε αυτή τη συζήτηση, θα έλεγα ότι ένα σημείο που ασχολείται πραγματικά με το συγκεκριμένο θέμα είναι «Τα εμπόδια για την Ειρήνη».  Μιλάει για την έλξη για τον πόνο και την έλξη για την ενοχή και το φόβο. Μιλάει πραγματικά για την ερμηνεία που κάνει ο νους σε αυτό το επίπεδο. Με άλλα λόγια ο πόνος είναι απλώς ένας μάρτυρας, όπως συζητήσαμε τις προάλλες, και το εγώ τον ερμηνεύει ως απόδειξη της αμαρτίας. Γιαυτό πονάει τόσο πολύ. Επειδή το εγώ είναι εκεί και λέει “Α, η αμαρτία πρέπει να είναι πραγματική”.  Το εγώ χρησιμοποιεί τον πόνο σαν δικαιολογία ή σαν ερμηνεία ότι η αμαρτία είναι αληθινή. Αλλά αυτό είναι μια παρεξήγηση.Ο πόνος είναι μόνο μια εσφαλμένη αντίληψη. Ο πόνος δεν αποδεικνύει τίποτα εκτός αν το θέλεις.

2ος Συμμετέχων: O πόνος δεν αποδεικνύει τίποτα… Εσύ αποφασίζεις τι σημαίνει, εσύ αποφασίζεις ακόμη και αν βάλεις τη λέξη ‘πόνος’ σε αυτό, ώστε να του δώσεις αυτή την ερμηνεία. Μου φαίνεται πως όταν ο νους ταυτίζει τον πόνο με μία κατάσταση, αυτό αποτελεί μια τελειωμένη υπόθεση.

1ος Συμμετέχων: Άρα αυτό που προσπαθώ να αποδείξω είναι ότι είμαι αμαρτωλός.

David: Μέσω του φακού του εγώ, ναι αυτό είναι. Και αν πάρουμε αυτό το κομμάτι και εισχωρήσουμε περισσότερο, θα βρούμε και πάλι αυτό το θέμα ευχαρίστησης/πόνου. Το εγώ ονομάζει ευχαρίστηση κάποιους πόνους. Κυριολεκτικά ορίζει κάποιους πόνους ως ευχαρίστηση. Φαντάζεσαι ότι έχεις  κάποιες σταγόνες πόνου και ότι αν τις κάνεις στην άκρη  πιστεύεις πως θα έχεις κάτι διαφορετικό. Ο πόνος και η ευχαρίστηση είναι διαφορετικά ονόματα για το ίδιο πράγμα.

2ος Συμμετέχων: Όλα θέλουν να αποδείξουν ότι αυτό που είμαι είναι μια μικρότητα: αυτό το μικρό σώμα.

David:  Ένα άλλο πράγμα είναι απλά ότι το σώμα ακολουθεί διαταγές. Προφανώς, το μυαλό έχει αναθέσει αυτό το  νόημα ή αυτό το συναίσθημα στον πόνο. Λέει, «θα νιώσεις αυτό».

Αλλά αυτό στο οποίο αποσκοπεί είναι ποιος είναι ο σκοπός; Όσο προσπαθείς να αντιμετωπίσεις τον ίδιο τον πόνο, όσο είσαι ευθυγραμμισμένος με το σκοπό του εγώ, θα αισθάνεσαι αυτά τα μη πραγματικά συναισθήματα, ένα από τα οποία είναι ο πόνος. Βλέπεις πόσο σημαντικό είναι να αρχίζεις να ξεσκεπάσεις τους σκοπούς του εγώ;

Υπερηφάνεια, ευχαρίστηση και επίθεση. Η μόνη διέξοδος από τον πόνο, και το να δεις ότι αυτή η εμπειρία δεν είναι πραγματική, το να δεις ότι δεν έχει καμία πραγματικότητα, είναι  να εξετάσεις  τον σκοπό του εγώ και να δεις ξεκάθαρα ότι δεν θέλεις να μοιράζεσαι κανένα σκοπό μαζί του. Για όσο καιρό μοιράζεσαι έναν σκοπό με το εγώ, είσαι ευθυγραμμισμένος με το εγώ και θα φαίνεται ότι βιώνεις πόνο, φόβο, ενοχή, κατάθλιψη και κάθε είδους αναστάτωση. Δεν έχει νόημα να λες “Πάρτε αυτόν τον πόνο μακριά μου” όταν τον έχεις επιλέξει. Πρέπει να εξετάσεις τις συνθήκες και τους σκοπούς του εγώ και στη συνέχεια να μην αποδέχεσαι αυτούς τους σκοπούς. Αυτή είναι η απόδραση. Ρώτησες πώς να ξεφύγεις από τον φόβο. Και  αυτό γίνεται με το να μην μοιράζεσαι κανένα σκοπό που το εγώ έχει για οτιδήποτε.

1ος Συμμετέχων: Αυτό φαίνεται πολύ δραστικό για εμένα. Ακόμη και όταν το λες σκέφτομαι Εντάξει, θα εγκαταλείψω την επίθεση, θα εγκαταλείψω τον πόνο, αλλά θα εγκαταλείψω την ευχαρίστηση τελευταία.

David: Ίσως φαίνεται να πηγαίνει εκεί. Αλλά σου εγγυώμαι ότι θα το παραδώσεις με χαρά. Η χαρά που βιώνεις όταν ταυτίζεσαι με τον σκοπό του να λάμπεις το φως σου και να το επεκτείνεις, θα φαίνεται να γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Ίσως φαίνεται έτσι [ότι θέλουμε να εγκαταλείψουμε  την ευχαρίστηση τελευταία] αλλά θα εξασθενήσει σε σύγκριση με τη χαρά που θα αισθάνεσαι.

1ος Συμμετέχων: Κοίτα, αυτό ακούγεται εντάξει για εμένα . Αλλά το να πεις “Παρέδωσε το  αυτό πρώτο ” δεν το θέλω.

2ος Συμμετέχων: Απλά να επιθυμείς να βιώσεις την εμπειρία που θα το εξασθενούσε.

1ος Συμμετέχων: Εντάξει. [Γέλιο]

David: [Γελάει] Αυτό ακούγεται διαχειρίσιμο!

«Η πίστη σου κινείται προς τα μέσα, περνώντας από την παράνοια και (προχωρώντας) προς την λογική. Και αυτό που η λογική σου σού λέει τώρα, το εγώ δεν θα το άκουγε. Ο σκοπός του Αγίου Πνεύματος έγινε δεκτός από το μέρος του νου σου που το εγώ δεν γνωρίζει καν. Ούτε εσύ επίσης γνώριζες. Και όμως αυτό το μέρος, με το οποίο τώρα ταυτοποιείσαι, δεν φοβάται να κοιτάξει τον εαυτό του. Αυτό δεν γνωρίζει καμία αμαρτία. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι πρόθυμο να δει τον σκοπό του Αγίου Πνεύματος ως δικό του;» Κ-21.IV.4.3-9

Αυτό είναι το θέμα, ότι εφ ‘όσον κάποιος ταυτίζεται με το εγώ, θα φοβάται να κοιτάξει τον εαυτό του. Έχει την πίστη ότι υπάρχει τόση μαυρίλα,τόση λέρα και τόση βρωμιά στο νου του, που δεν είναι δυνατόν να το κοιτάξει.

1ος Συμμετέχων: Αυτές οι συγκεντρώσεις… Ο μόνος σκοπός αυτών είναι να κοιτάξεις μέσα σου. Το εγώ δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένο γι ‘αυτό.

David: Ο σκοπός αυτών των συγκεντρώσεων είναι να δούμεμέσα μας. Δεν είναι απλώς  για το φώς, την αγάπη και την χαρά.Είχαμε συγκεντρώσεις όπου εισχωρήσαμε σε πράγματα και στο τέλος δεν υπήρξε το συναίσθημα της απελευθέρωσης και της χαράς. Συνεπώς, συνεχίζεις να αμφισβητείς. Αυτό είναι που πρέπει να κάνεις. Δεν υπάρχει κάποια τιμωρία, ούτε σε μαστιγώνει κανείς αν δεν το καταλάβετε, απλά συνεχίζετε να αμφισβητείτε.

O Ιησούς αναφέρει στο πρώτο μέρος των Μαθημάτων ότι στην αρχή θα φαίνεται να απαιτείται μεγάλη συνειδητή προσπάθεια για να ευθυγραμμιστούμε μαζί του. Φαίνεται να χρειάζεται ένα θαύμα∙ διότι αρχικά  απαιτείται μεγάλη συνειδητή προσπάθεια.

1ος Συμμετέχων: Και ακόμη και τότε είναι αμφισβητήσιμο.

2ος Συμμετέχων:……όσον αφορά την ικανότητα σου. Σίγουρα αυτή η σκέψη έρχεται συχνά: «Μπορώ να το κάνω αυτό;».

David: Όταν έχεις αποκτήσει πραγματική δυναμική, όταν ο νους έχει εκπαιδευτεί, δεν είναι λογικό να γίνεται χωρίς προσπάθεια;

1ος Συμμετέχων: Απολύτως, αυτό μου φαίνεται απόλυτα λογικό. Η προσπάθεια δεν φαίνεται να συνάδει με το Άγιο Πνεύμα.  Αυτές οι δύο λέξεις απλά δεν ταιριάζουν.

David: Καθώς το κατανοείς, θα κρατάς το νου σου προστατευμένο. Θα βλέπεις τις ψευδαισθήσεις του παρελθόντος και δεν θα τσιμπάς το δόλωμα. Θα μοιράζεις τη χαρά σου και θα την επεκτείνεις, γιατί αυτό σημαίνει να είναι κανείς συνειδητός.