Φόβος και Έλεγχος στις Σχέσεις

Ερώτηση: 
Αγαπητέ David,

Θα σε παρακαλούσα να μου έδινες κάποια καθοδήγηση σχετικά με το θέμα του φόβου και του ελέγχου στις σχέσεις καθώς και για το πώς να ξεφύγω από την ιδιαιτερότητα.

David Hoffmeister: 
Πολυαγαπημένε μου,

Σ’ ευχαριστώ που μου έγραψες και που μοιράστηκες ό,τι έχεις στην καρδιά σου. Χαίρομαι πολύ που έχω νέα σου. Όσο περισσότερο εκτίθεται το εγώ και γίνεται αντικείμενο συνειδητοποίησης, τόσο λιγότερο πιθανό είναι να το πιστέψουμε. Οι σχέσεις που περιλαμβάνουν εξάρτηση, απαιτήσεις και προσδοκίες αποτελούν μαρτυρίες του εγώ. Ο κοινός μας Σκοπός θα δείξει ότι το εγώ δεν είναι πραγματικό και ότι εσύ δεν είσαι το εγώ.

Η τάση να ευχαριστούμε τους άλλους αποτελεί μια συμβιβαστική προσπάθεια να ελαχιστοποιήσουμε τις συγκρούσεις, ενώ στην πραγματικότητα προστατεύουμε και διατηρούμε το αίσθημα ενοχής που δημιουργεί την αίσθηση της σύγκρουσης.

Ο κοιμισμένος νους δεν θα επαναλάμβανε αυτή την παράλογη προσπάθεια ξανά και ξανά αν δεν υπήρχε η πεποίθηση ότι η αγάπη, η ευτυχία και η οικειότητα μπορούν να βρεθούν σε μια συγκεκριμένη μορφή. Η Θεία Αγάπη είναι Περιεχόμενο (Πνεύμα) και δεν μπορεί να βρεθεί σε καμία μορφή. Το Άγιο Πνεύμα βοηθά να μετατοπιστεί η αναζήτηση της «αγάπης σε μορφή» στην αναζήτηση της Αγάπης μέσα μας, υπενθυμίζοντάς μας ότι το Θέλημά μας είναι Παγκόσμιο και δεν μπορεί να ικανοποιηθεί με καμία μορφή.

Αυτός ο κόσμος δεν είναι παρά μια εικονική αναπαράσταση του «να ψάχνεις την αγάπη στα λάθος μέρη». Μου γράφεις: «Διαισθάνομαι ότι οι άνθρωποι φοβούνται μια αγάπη που δεν είναι “ιδιαίτερη” και κάνουν ό,τι μπορούν για να την κάνουν “ιδιαίτερη”». Η ιδιαιτερότητα είναι η προσπάθεια του εγώ να δημιουργήσει μια υποκατάστατη «αγάπη» ή οικειότητα μακριά από το Θεό. Ο Θεός δημιουργεί την Αιώνια Αγάπη ως Πνεύμα και το εγώ, που αποτελεί την προσπάθεια να αρνηθεί την Αιώνια Αγάπη, φάνηκε να επινοεί μια «μορφή αγάπης» μεταξύ ανθρώπων για να αντικαταστήσει την Αιώνια Αγάπη του Θεού. Η πίστη και το αίσθημα εγκατάλειψης που βιώνεις όταν σκέφτεσαι την προηγούμενη «σχέση» σου είναι μια κάλυψη για την βαθιά ριζωμένη, θαμμένη πίστη και τα συναισθήματα ότι εγκαταλείπεις το Θεό και ότι εγκαταλείπεσαι από το Θεό. Η συνεργασία με το Άγιο Πνεύμα θα σου δείξει ότι η εγκατάλειψη του Θεού ή από τον Θεό είναι αδύνατη, διότι οι Ιδέες δεν εγκαταλείπουν την Πηγή τους και ο Χριστός δεν θα μπορούσε ποτέ να εγκαταλείψει το Νου του Θεού. Η ενοχή που αναφέρεις φαίνεται να σχετίζεται με πρόσωπα στην επιφάνεια της συνείδησης, όμως η οντολογική ενοχή του να πιστεύεις ότι είναι δυνατόν να χωριστείς πραγματικά από το Θεό είναι το μοναδικό λάθος που πρέπει να διορθωθεί ή να συγχωρεθεί.

Καθώς αρχίζεις να Αφυπνίζεσαι, αρχίζει να γίνεται σαφές στην συνείδησή σου ότι όλα όσα συλλαμβάνει κανείς είναι μία αντανάκλαση αυτών που πιστεύει. Αν πιστεύεις στην εγκατάλειψη, θα αντιλαμβάνεσαι στοιχεία που επιβεβαιώνουν αυτή την πεποίθηση. Αν πιστεύεις στο φόβο, θα αντιλαμβάνεσαι στοιχεία που επιβεβαιώνουν το φόβο. Γίνεται γρήγορα προφανές ότι η αναθεώρηση του νου ή μία πλήρης μεταμόρφωση του νου είναι ο μόνος τρόπος να βιώσεις διαρκή ειρήνη, αγάπη, οικειότητα και ελευθερία. Στο περιοδικό Mind Overhaul μοιράζομαι τις ακόλουθες ιδέες:

«Οι σχέσεις φαίνεται να αποτελούν μια δύσκολη υπόθεση σε αυτόν τον κόσμο. Φαίνονται να είναι ένα μείγμα αγάπης και μίσους, έλξης και απώθησης, χαράς και δυστυχίας. Ο Ιησούς χαρακτηρίζει τις σχέσεις που βασίζονται σε μια ιδιαίτερη αγάπη ή ένα ιδιαίτερο μίσος ως καταστροφικές, εγωιστικές, κτητικές και αποκλειστικές. Πρόκειται για σχέσεις που βασίζονται στο εγώ και αποτελούν ύμνους δοξασίας προς τον δημιουργό τους. Η άγια σχέση είναι μια μεταφορά μιας ιδιαίτερης σχέσης που έχει παραδοθεί στο Άγιο Πνεύμα για τον σκοπό της συγχώρεσης. Η άγια σχέση είναι μια θεραπευμένη σχέση που αντανακλά την πληρότητα και την ολοκλήρωση.

Πέρα από κάθε μεταφορά, θα μπορούσε κανείς να πει ότι η μόνη πραγματική σχέση είναι αυτή του Πνεύματος, του Θεού και της Δημιουργίας, του Πατέρα και του Υιού. Καθώς η μόνη πραγματική σχέση δίνεται από τον Θεό, η άγια σχέση διδάσκεται από το Άγιο Πνεύμα. Καθώς η «αρχή της ελλειψης» καταργείται από το Άγιο Πνεύμα, η αίσθηση της έλλειψης, της ανεπάρκειας, της αδυναμίας και της ατέλειας που είναι χαρακτηριστική της ιδιαίτερης σχέσης αντικαθίσταται στην άγια σχέση από την ένωση, την επέκταση, την εκτίμηση και την αποδοχή.

Μου αρέσει να μιλάω για την ιδιαίτερη σχέση στον αόριστο χρόνο, καθώς, όπως συμβαίνει με όλα όσα αφορούν το εγώ, αποτελεί πλέον παρελθόν. Αν ανατρέξουμε στη μεταφυσική, ο κοιμισμένος νους τρομοκρατήθηκε τόσο πολύ από το φως, που προσπάθησε να κρυφτεί από τον Θεό σε έναν κόσμο μορφών. Πιστεύοντας ότι είχε αποκοπεί από τον Ουρανό, προσπάθησε να δημιουργήσει ένα σωματικό-κοσμικό εαυτό ως τη «νέα» του ταυτότητα. Προσπάθησε να ξεχάσει την Ταυτότητά του ως Πνεύμα. Καθώς ταυτιζόταν με το σώμα, αισθανόταν αβεβαιότητα για αυτή τη «νέα» ταυτότητα, διότι, αν και είχε προσπαθήσει να ξεχάσει το φως, βαθιά μέσα του γνώριζε ότι αυτός ο κόσμος ήταν μια επινόησή του και ότι ο Θεός μπορούσε και έπρεπε να θυμηθεί. Αβέβαιο και φοβισμένο να επιστρέψει στο φως, αναζήτησε μια «εξωτερική» λύση — άλλα σώματα με τα οποία θα μπορούσε να «ενωθεί» για να βρει ευτυχία και πληρότητα. Έτσι ξεκίνησε η λεγόμενη «αλληλεξάρτηση» των ιδιαίτερων σχέσεων.

Μόλις ο νους πίστεψε ότι βρισκόταν έξω, στην οθόνη του κόσμου, αναζήτησε έξω από τον εαυτό του τρόπους να ανακουφίσει την ενοχή, τον φόβο, τη μοναξιά και το κενό που ένιωθε μέσα του. Έψαξε για άλλα σώματα να γίνουν φίλοι και σύντροφοί του. Οι σχέσεις με τους «σωστούς ανθρώπους», τα υποκατάστατα του Θεού για τον κοιμισμένο νου, απέκτησαν μεγάλη σημασία. Ολόκληρος ο κόσμος έγινε μια γιγαντιαία ιδιαίτερη σχέση, επειδή όλα όσα ο νους συσχέτιζε στην οθόνη είχαν οριστεί ως υποκατάστατα του Θεού. Και ο λόγος για τον οποίο οι ιδιαίτερες σχέσεις αγάπης και μίσους δεν είναι ποτέ απόλυτα ικανοποιητικές και δεν φέρνουν ποτέ διαρκή ειρήνη και ευτυχία είναι επειδή δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει υποκατάστατο της Αγάπης του Θεού.

Η άγια σχέση μπορεί να βιωθεί τώρα μόνο ως αντανάκλαση της Αγάπης του Θεού. Είναι ανάλογη με τον πραγματικό κόσμο, την πλήρη συγχώρεση ή την θεραπευμένη αντίληψη. Καθώς κάποιος συνειδητοποιεί την αδυναμία της προσωπικής κρίσης, συνειδητοποιεί επίσης την αδυναμία οποιουδήποτε είδους ιδιαίτερων σχέσεων. Η άγια σχέση, λοιπόν, δεν είναι προσωπική με την έννοια της σχέσης μεταξύ σωμάτων. Είναι συμβολική μιας παγκόσμιας ολότητας, μιας κατάστασης του νου που μπορεί μόνο να προσφέρει την πλήρη τελειότητά της. Η έννοια του να «παίρνεις» κάτι σε αντάλλαγμα για κάτι άλλο είναι εντελώς άνευ νοήματος στην παρούσα στιγμή. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει μόνο ηρεμία, ικανοποίηση και πληρότητα.»

Καθώς απελευθερώνεσαι από τις ψευδείς πεποιθήσεις και τις επιθετικές σκέψεις, η αντίληψή σου για τον κόσμο και τις σχέσεις θα αλλάξει ριζικά. Θα αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι πληθώρα ενδείξεων που συνάδουν με τον νέο σκοπό που ανακάλυψες. Θαυματουργές εμπειρίες θα γεμίσουν το ιερό σου νου και οι άνθρωποι θα σου φαίνονται περισσότερο σαν άγγελοι παρά σαν ανθρώπινα όντα. Η αδελφική σου αγάπη είναι μια όμορφη αντανάκλαση του Σκοπού που μοιραζόμαστε, και θα δεις ότι είσαι ελεύθερη να εκφράσεις πλήρως αυτή την αγάπη χωρίς όρια ή περιορισμούς οποιουδήποτε είδους. Είναι η Χαρά της Καρδιάς μας να εκφράζουμε την Άνευ Όρων Αγάπη του Θεού, και θα αποκτήσεις αυτοπεποίθηση σε αυτή την έκφραση κάθε φορά που επιτρέπεις στην Αγάπη να ρέει μέσα από εσένα. Οι Κλήσεις για Αγάπη στους αδελφούς και τις αδελφές μας ήταν η Κλήση προς την Αγάπη μέσα σου. Γνωρίζουμε την Αγάπη μέσω της επέκτασής της, και όλα τα αντιληπτά πληγώματα είναι μόνο ευκαιρίες για να αφήσουμε πίσω τις ψευδαισθήσεις και τις εξωτερικές μορφές. Είμαι ενωμένος μαζί σου στο Σκοπό του Αγίου Πνεύματος που οδηγεί πέρα από την προσωπική προοπτική του εγώ για τις «σχέσεις» προς τη μόνη Πραγματική Σχέση: τον Θεό και τη Δημιουργία.

Ο Θεός να σε ευλογεί, Άγιο Παιδί του Θεού.

Με παντοτινή αγάπη,
David