Χρειάζομαι μία Άγια Σχέση;

Τα Μαθήματα Θαυμάτων διδάσκουν ότι χρειάζομαι μια άγια σχέση για να αφυπνιστώ;

Διαβάστε το παρακάτω email, που στάλθηκε στον David Hoffmeister καθώς και την απάντησή του, με θέμα τα Μαθήματα Θαυμάτων, το σώμα και την άγια σχέση.

Ερώτηση:
Αγαπητέ David,

H αδερφή μου ήταν κρυφά ανορεξική και πέθανε σε ηλικία 32 ετών λιμοκτονώντας. Στην πραγματικότητα, όλη μου η οικογένεια έχει σοβαρά θέματα με το σώμα και το βάρος. Είναι  ένα θέμα για τον οποίο αποφεύγω να μιλάω και γι αυτό θα ήθελα πραγματικά να ψάξω βαθιά για το τι βρίσκεται κάτω από όλα αυτά.

Αλλά θέλω επίσης να ρωτήσω τι εννοούν τα Μαθήματα Θαυμάτων με τον όρο Άγια Σχέση; Σε ένα σημείο του βιβλίου μιλάει για “είσοδο στην κιβωτό” μαζί, και ακούγεται σχεδόν σαν να χρειάζεσαι ένα άλλο συγκεκριμένο άτομο για να αφυπνιστείς. Γι αυτό, νομίζω ότι προσεγγίζω κάθε νέο άτομο με την προσδοκία ότι ίσως αυτή θα μπορούσε να είναι η σχέση που θα μου φέρει τη φώτιση, και εγώ σε εκείνο! Μήπως το παίρνω αυτό πολύ κυριολεκτικά; Ή μήπως όντως χρειάζεται να έχεις κάποιον άλλο για να σε βοηθήσει να αφυπνιστείς;

Εκτιμώ πάρα πολύ τον χρόνο που μου αφιερώνεις και σε ευχαριστώ για τη βοήθεια που προσφέρεις σε μένα και σε άλλους. Σε ευχαριστώ και ευχαριστώ το Θεό για σένα. Namaste. 

Το σώμα και ο κόσμος βρίσκονται πάντα στο επίκεντρο της οπτικής του εγώ, καθώς αυτό επιδιώκει να δημιουργεί πραγματικά προβλήματα και αγώνες στον κόσμο και να αποφεύγει την εσωτερική θεραπευτική Διόρθωση του Αγίου Πνεύματος. Ο διαστρεβλωμένος κόσμος του εγώ είναι προϊόν σύγχυσης ταυτότητας, μιας πεποίθησης ότι είναι δυνατόν να υπάρχει μια ταυτότητα που ο Θεός δεν δημιούργησε. Το εγώ αποτελεί αυτό το πρόβλημα ταυτότητας το οποίο απαντήθηκε και συγχωρέθηκε από το Άγιο Πνεύμα τη στιγμή που φάνηκε να προκύπτει. Αυτό το ένα πρόβλημα μπορεί να περιγραφεί ως πρόβλημα εξουσίας ή ως σύγχυση ως προς το ποιος είναι ο δημιουργός της Πραγματικότητας. Ο νους που πιστεύει στην πραγματικότητα του χωροχρονικού κόσμου έχει πρόβλημα ελέγχου (εξουσίας), διότι πιστεύει ότι μπορεί να δημιουργήσει τον εαυτό του. Αυτός ο εγωικός νους πιστεύει επίσης ότι βρίσκεται σε ανταγωνισμό με το Θεό, αν και αυτό αποκρύπτεται από τη συνειδητή του επίγνωση. Αυτό το ασυνείδητο εγωικό σύστημα σκέψης αποκαλύπτεται στο Μάθημα 13 του Βιβλίου Ασκήσεων των Μαθημάτων Θαυμάτων, το οποίο περιέχει ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτής της αποκάλυψης: «Ένας κόσμος χωρίς νόημα προκαλεί φόβο, επειδή πιστεύω ότι βρίσκομαι σε ανταγωνισμό με το Θεό»

Έτσι ξεκινά η εκπαίδευση του νου στη συγχώρεση, καθώς η εστίαση επιστρέφει στο νου και στη σκέψη, και απομακρύνεται από το σώμα και τον κόσμο. Η ανορεξία, τα προβλήματα βάρους, τα προβλήματα με την εικόνα του σώματος και τα προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις είναι παραδείγματα προβολής, γιατί βλέπει κανείς το πρόβλημα εκεί όπου δεν υπάρχει: στον κόσμο. Ο νους δεν μπορεί να αντέξει την πεποίθηση ότι βρίσκεται σε πόλεμο με το Θεό, οπότε αυτή η πεποίθηση απομακρύνεται από τη επίγνωση. Έτσι, το βαθιά ριζωμένο πρόβλημα ελέγχου που συνεπάγεται μια τέτοια πεποίθηση προβάλλεται στο σώμα και στον κόσμο. Ο έλεγχος του βάρους, όπως και κάθε προσπάθεια ελέγχου του σεναρίου ή του σώματος, είναι μια προσπάθεια ελέγχου του παρελθόντος. Το Άγιο Πνεύμα διδάσκει ότι το παρελθόν μπορεί μόνο να συγχωρεθεί ή να απελευθερωθεί ή να θεωρηθεί ψευδές — όχι να διορθωθεί ή να ελεγχθεί ή να αλλάξει.

Η ίδια δυναμική του εγώ κρύβεται πίσω από τις διαπροσωπικές συγκρούσεις εξουσίας και ελέγχου, από την επιθυμία να διορθώσουμε ή να αλλάξουμε ένα άτομο ή την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Οι προσωπικές σχέσεις μπορεί να φαίνονται ότι κυλούν ευτυχισμένα για λίγο, όμως η ψευδής αντίληψη για τον εαυτό αποτελεί την προσωπική προοπτική και, ως εκ τούτου, βρίσκεται πάντα σε σαθρό έδαφος. Οι αποφάσεις είναι συνεχείς. Το Άγιο Πνεύμα είναι μια απόφαση. Το εγώ είναι μια απόφαση. Η Εξιλέωση είναι η απόφαση που τερματίζει όλες τις αποφάσεις, είναι η αποδοχή ότι ο Νους είναι αμετάβλητος. Το εγώ είναι η απόφαση να πιστέψουμε ότι ο νους μπορεί να είναι διαχωρισμένος από το Θεό. Όταν ο νους πίστεψε ότι είχε διαχωριστεί και δημιούργησε αυτόν τον κόσμο του χωροχρόνου, αυτός ο κόσμος του χωροχρόνου των σωμάτων έγινε η υποκατάστατη ταυτότητά του, επειδή πίστεψε ότι είχε απορρίψει τη Βασιλεία των Ουρανών. Ο κόσμος δημιουργήθηκε ως υποκατάστατη ταυτότητα. Ο νους που κοιμάται είναι διχασμένος ως προς την απόφαση της ταυτότητας. Το Άγιο Πνεύμα λέει: «Αυτός ο κόσμος δεν είναι η Ταυτότητα. Αυτός ο κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση». Και έτσι το Άγιο Πνεύμα υπενθυμίζει συνεχώς στο νου: «Αυτός ο κόσμος δεν είναι το Σπίτι σου. Αυτός ο κόσμος δεν είναι η Ταυτότητά σου. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πραγματικός». Όμως, όσο ο νους είναι διχασμένος, ακούει μια άλλη φωνή (το εγώ) που λέει: «Εσύ το έκανες. Έχεις διαχωριστεί από τον Θεό. Καλύτερα να αξιοποιήσεις την κατάσταση και να βρεις κάτι στον κόσμο με το οποίο να ταυτιστείς. Δεν μπορείς ποτέ να επιστρέψεις, γιατί ο Θεός θα σε τιμωρήσει».

Η ταύτιση με τις μορφές μετατρέπονται σε μια υποκατάστατη ταυτότητα. Ο εγωικός νους ταυτίζεται με το σώμα, με την οικογένεια, με τα περιβάλλοντα που φαίνεται να τον περικλείουν (π.χ. είμαι Αμερικανός, Ιάπωνας, είμαι άνδρας, είμαι γυναίκα, προέρχομαι από πλούσια οικογένεια, από φτωχή οικογένεια, είμαι Καθολικός, Εβραίος, Προτεστάντης κ.λπ.). Όλα αυτά είναι συσχετισμοί με τις μορφές. Και αυτά τα φαινομενικά άλλα πρόσωπα και μέρη που περιβάλλουν το μικρό προσωπικό εγώ είναι όλα μέρος αυτής της κατασκευής. Ο νους είναι πολύ ασταθής σχετικά με αυτή τη μικρή ταυτότητα, αυτόν τον μικρό εαυτό, αυτό το μικρό εγώ. Έτσι, ο μικρός εαυτός είναι ασταθής, και φαίνεται ότι τα άλλα πρόσωπα του δίνουν πραγματικότητα και σημασία (π.χ., είσαι ο γιος μου, η κόρη μου, είσαι το αφεντικό μου, είσαι ένας στοργικός πατέρας κ.λπ.) και όλα τα διαφορετικά πράγματα που αυτές οι εικόνες φαίνεται να λένε σε αυτόν τον μικρό εαυτό φαίνονται να είναι πραγματικά σημαντικά. Έτσι, ο έπαινος γίνεται πολύ σημαντικός (π.χ., είσαι ένας καλός άνθρωπος!).

Ο έπαινος και η αποδοχή από τους άλλους φαίνεται να σταθεροποιούν αυτό το πολύ ασταθές πράγμα (π.χ. είσαι ένας εκπληκτικός εραστής, είσαι σπουδαίος κουβαλητής, είσαι υπέροχος με τα παιδιά, έχεις εκλεκτή διάνοια, έχεις πολύ καλή καρδιά, βοηθάς τόσους πολλούς ανθρώπους, είσαι πολύ καλός ομαδικός παίκτης, και συνεχίζεται). Αυτή η πτυχή της αυτοαντίληψης λέει ότι είσαι ένας άνθρωπος με όλα αυτά τα θετικά χαρακτηριστικά  που σε κάνουν πραγματικά πολύτιμο και αξιόλογο άτομο και σε κάνουν να ξεχωρίζεις από το πλήθος. Δεν είσαι απλά ένας οποιοσδήποτε – είσαι ένας ξεχωριστός. Η άλλη πλευρά είναι η κριτική, η οποία αντανακλά άμεσα την ασταθή αίσθηση του εαυτού. Η κριτική θα ήταν: δεν είσαι τόσο σπουδαίος όσο νομίζεις, δεν είσαι τόσο καλός ομαδικός παίκτης, τόσο καλός οικογενειάρχης, τόσο καλός στο κρεβάτι, – όλα τα πράγματα που θεωρούνται ως προσβολές στην ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας. Αυτή είναι η άλλη πλευρά, αυτή των αποδοκιμασιών. Για την εγωική ιδέα του εαυτού, που πιστεύει ότι οι δύο πλευρές της σκέψης (θετική και αρνητική) είναι πραγματικές, το Άγιο Πνεύμα γίνεται αντιληπτό ως μεγάλη απειλή, διότι το Άγιο Πνεύμα οδηγεί στην εμπειρία της συγχώρεσης και στην συνειδητοποίηση ότι καμία από τις μικροσκοπικές εικόνες που θεωρούνται ξεχωριστές δεν έχουν κάποια πραγματικότητα.

Όταν έρχεται η κριτική, το εγώ επιχειρεί μια αντικατάσταση. Σκέφτεται: «Δεν το χρειάζομαι αυτό. Θα πάω αλλού και θα ξεκινήσω άλλες σχέσεις με ανθρώπους που μπορούν να εκτιμήσουν τα ταλέντα, τις δεξιότητες και τις ικανότητές μου, να εκτιμήσουν την προσωπικότητά μου. Θα αποφύγω αυτές τις αρνητικές επιρροές του κόσμου και αυτούς τους αρνητικούς ανθρώπους. Θα βρω κάποιον άλλο άνθρωπο ή θα συμμετάσχω σε μια ομάδα ανθρώπων με κοινές ιδέες και θα ξεχάσω τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτοί οι νέοι άνθρωποι θα με συμπαθήσουν, θα με χαϊδέψουν και θα με επαινέσουν». Η προσπάθεια αντικατάστασης είναι μια προσπάθεια να διατηρηθεί η αίσθηση της ιδιαιτερότητας, η αίσθηση του διαχωρισμού, η αίσθηση της ατομικότητας (ένας ιδιωτικός νους με ιδιωτικές σκέψεις). Τέτοιες προσπάθειες αποτελούν οι ιδιαίτερες σχέσεις αγάπης. Φαίνονται να ενισχύουν την αξία και την τιμή και να αναγνωρίζουν την προσωπικότητα. Και προσφέρουν μια ψευδή μαρτυρία για την προσκόλληση στο εγώ ως ταυτότητα. Για το εγώ, οι παλιοί συσχετισμοί χρησιμεύουν για να δώσουν στην προσωπικότητα κάποια αίσθηση σταθερότητας, συνέπειας και αξίας. Ωστόσο, το Άγιο Πνεύμα δείχνει ότι αυτοί οι παλιοί συσχετισμοί δεν προσφέρουν τίποτα χρήσιμο, διότι δημιουργήθηκαν από το εγώ για να αρνηθούν την αλήθεια της Αγάπης του Θεού.

Η Άγια σχέση ενισχύει και αντανακλά το Περιεχόμενο (των σκέψεων του ορθού νου) και έχει επίγνωση της ματαιότητας των μορφών. Ενώ οι σχέσεις στις οποίες πιστεύει το εγώ βασίζονται στις μορφές, η κάθε μία από αυτές προσφέρει μία ευκαιρία να απελευθερωθούμε από την πίστη στις μορφές. Ο Θεϊκός νους είναι Άυλος και Οικουμενικός. Η συγχώρεση είναι η γέφυρα προς την μνήμη του Χριστού και του Θεού, της Θείας Αϋλότητας. Αυτό διδάσκει το Άγιο Πνεύμα στα Μαθήματα Θαυμάτων:

«Όταν συναντάς κάποιον, θυμήσου ότι αυτό είναι ένα ιερό συναπάντημα. Όπως βλέπεις αυτόν, έτσι θα βλέπεις εσένα. Όπως φερθείς σ’ αυτόν, έτσι θα φερθείς σ’ εσένα. Όπως σκεφτείς γι’ αυτόν, έτσι θα σκεφτείς για σένα. Ποτέ μην το ξεχνάς αυτό, επειδή σ’ αυτόν θα βρεις τον εαυτό σου ή θα χάσεις τον εαυτό σου. Όποτε δύο Υιοί του Θεού συναντιούνται, τους δίνεται άλλη μία ευκαιρία για την σωτηρία. Μην αφήσεις κανέναν χωρίς να του δώσεις σωτηρία, και χωρίς να την λάβεις κι εσύ. Γιατί εγώ είμαι πάντα εκεί μαζί σου, ενθυμούμενος εσένα.

Ο στόχος της διδακτέας ύλης, ανεξαρτήτως του δασκάλου που επιλέγεις, είναι ‘Γνώθι σ’ εαυτόν’. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να επιδιώξεις.» Κ-8.III.4–5

Το επίκεντρο είναι πάντα μια προθυμία για θαύματα. Αρκεί να αλλάξεις τις σκέψεις σου και  ολόκληρη η αντίληψη σου για τον κόσμο θα αλλάξει. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της μεταμόρφωσης είναι: “Είμαι όπως ο Θεός με δημιούργησε. Ο νους μου κρατά μόνο ότι σκέφτομαι με το Θεό”.

Αν νιώσετε τον πειρασμό να “τσιμπήσετε” τις σκέψεις που αφορούν στη μορφή, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ως χρήσιμη υπενθύμιση το απόσπασμα από την ενότητα «Πέρα από Όλα τα Είδωλα» του κεφαλαίου 30, των Μαθημάτων Θαυμάτων:

«Δεν αναζητάς μια μορφή. Ποια μορφή θα μπορούσε να είναι υποκατάστατο για την Αγάπη του Θεού Πατέρα; Ποια μορφή μπορεί να πάρει την θέση όλης της αγάπης μέσα στην Θεϊκότητα του Θεού του Υιού; Ποιο είδωλο μπορεί να φτιάξει δύο από αυτό που είναι ένα; Και μπορούν οι απεριόριστοι να περιοριστούν; Δεν θέλεις ένα είδωλο. Δεν είναι η βούλησή σου να έχεις ένα. Αυτό δεν θα σου δώσει το δώρο που αναζητάς. Όταν αποφασίζεις αυτό που θέλεις με βάση την μορφή, χάνεις την κατανόηση του σκοπού του. Έτσι βλέπεις την βούλησή σου μέσα στο είδωλο, μειώνοντάς την έτσι σε μία συγκεκριμένη μορφή. Όμως αυτή δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι η βούλησή σου, επειδή ό,τι μοιράζεται όλη την δημιουργία δεν μπορεί να είναι ικανοποιημένο με μικρές ιδέες και μικρά πράγματα.

Πίσω από την αναζήτηση για κάθε είδωλο βρίσκεται η λαχτάρα για ολοκλήρωση. Η ολότητα δεν έχει καμία μορφή, επειδή είναι απεριόριστη. Το ν’ αναζητάς ένα ειδικό πρόσωπο ή ένα πράγμα για να προσθέσει σε σένα για να σε κάνει ολοκληρωμένο, μπορεί μόνο να σημαίνει ότι εσύ πιστεύεις πως κάποια μορφή λείπει. Και βρίσκοντάς την, θα επιτύχεις την ολοκλήρωση σε μία μορφή που σου αρέσει. Αυτός είναι ο σκοπός ενός ειδώλου∙ να μην κοιτάξεις πέρα από αυτό, στην πηγή της πεποίθησης ότι είσαι ανολοκλήρωτος. Μόνο εάν είχες αμαρτήσει θα μπορούσε αυτό να ισχύει. Γιατί αμαρτία είναι η ιδέα ότι είσαι μόνος και διαχωρισμένος απ’ αυτό που είναι όλον. Έτσι θα ήταν απαραίτητο η αναζήτηση της ολότητας να γίνει πέρα από τα όρια των περιορισμών επί του εαυτού σου.

Ποτέ δεν είναι το είδωλο που θέλεις. Όμως αυτό που νομίζεις ότι σου προσφέρει, το θέλεις πράγματι και έχεις το δικαίωμα να το ζητήσεις. Ούτε θα ήταν δυνατόν να στο αρνηθούν. Η βούλησή σου να είσαι ολοκληρωμένος δεν είναι παρά η Βούληση του Θεού, και αυτό σου δίδεται επειδή είναι η δική Του. Ο Θεός δεν γνωρίζει μορφή. Δεν μπορεί να σου απαντήσει σε όρους που δεν έχουν κανένα νόημα. Και η βούλησή σου δεν θα μπορούσε να ικανοποιηθεί με άδειες μορφές, φτιαγμένες μόνο για να γεμίσουν ένα χάσμα που δεν υπάρχει εκεί. Αυτό δεν είναι αυτό που εσύ θέλεις. Η δημιουργία δεν δίνει σε κανένα ξεχωριστό πρόσωπο και σε κανένα ξεχωριστό πράγμα την δύναμη να ολοκληρώνει τον Υιό του Θεού.» Κ-30.III.2–4

Αυτή η ενότητα δίνει μια σαφή απάντηση στο ερώτημά σου σχετικά με την Άγια Σχέση. Σκέψου με τον Θεό, γνώρισε με το Άγιο Πνεύμα και βίωσε την πληρότητα της συγχώρεσης. Μια προσωπική σχέση είναι πάντα ένας τρόπος αντίληψης του εαυτού και μπορεί να αποτελέσει μόνο ένα μεταβατικό στάδιο στην Αφύπνιση. Ο σκοπός του Αγίου Πνεύματος προσφέρει έναν συγχωρεμένο κόσμο, μία πληρότητα που υπερβαίνει τα φαινομενικά διαχωρισμένα μέρη. Δόξα και ευχαριστίες στο Θεό για τη δημιουργία όλων ως Ένα!

Με αγάπη & ευλογίες,
David